fbpx skip to Main Content
Zorgboerderij en Bewustzijnscentrum Vanuit Hart&Ziel
Heibloemdijk 1, 5688 JV, Oirschot 0657346257
Het Dappere Meisje Die De Reis Naar Zichzelf Durfde Aan Te Gaan

Het dappere meisje die de reis naar zichzelf durfde aan te gaan

Ik ben zo’n meisje waarvan de meeste mensen denken dat ik het goed voor elkaar heb. Ik ben 21 jaar, volg een hbo-voltijd studie, werk daarnaast, rij een eigen auto en betaal mijn kamer. Perfect zou je denken. Maar niets is wat het lijkt. Om je deel te laten nemen in mijn proces wil ik je eerst kennis laten maken met alles buiten dat ideaalbeeld.

In mijn jeugd heb ik het een en ander meegemaakt waardoor ik een overlevingsstrategie heb ontwikkeld. Deze strategie is het sterk staan, het perfectionisme, veel spreken en vooral mijn gevoel uitzetten. Dit maakte dat ik welke therapeut dan ook kon vertellen wat ik voelde, wat zij wilde horen of wat ik moest doen. Middels mijn sociale opleiding wist ik immers wat ze van me vroegen. Huilen was daar absoluut niet bij.

Ik wilde geholpen worden maar viel continue terug in hetzelfde patroon zonder dat ik dat toen door had. Dit patroon heb ik vanaf mijn 11e ontwikkeld en tot voor kort vastgehouden om simpelweg te overleven.

En toen kwam ik bij Kirstie. Eerst met een healing en op dit moment volg ik de cursus bewust zijn jezelf.

Je mag best weten dat mijn eerste healing een hele uitdaging was. Ik mocht op een tafel gaan liggen en zonder heel veel uitleg starten we. Je kan wel begrijpen dat mijn overlevingsstrategie het hier absoluut niet mee eens was. Want zonder uitleg weet ik niet wat er van me wordt verwacht en kon ik niet gaan spreken, nadenken of sterk staan.

Kirstie vertelde mij terug te gaan naar mijn gevoel. Middels enige woorden leiden ze me door de healing heen. Mijn strategie gaf het al gauw op. Tijdens de healing heb ik gehuild. Intense gehuild zoals ik in tijden niet heb gedaan. Door de woorden en aanrakingen van Kirstie kwam ik bij een gevoel, waar ik eerder zelf nog niet bij had kunnen komen. Het gevoel van dat meisje van 11. Maar ook van een vrouw van 21, met nieuwe inzichten.

Na mijn eerste Healing

Na mijn eerste healing was ik behoorlijk verward. Ik begreep niet goed wat een vrouw als Kirstie had gedaan om tot een kern te komen waar andere, zelfs mensen die ontzettend dicht bij me staan niet bij konden komen. Ik had nieuwe inzichten zoals het feit dat ik een patroon had ontwikkeld. Maar ook dat ik nog heel veel boosheid en verdriet bij me droeg, die absoluut nog geen plekje hadden. Ook al dacht ik eerder van wel…

Het makkelijkst was geweest om in de boeken te duiken, theorieën op te zoeken over chakra’s en energieën want dit was immers wat ik altijd deed. Echter bood Kirstie me aan om mee te doen aan de cursus bewust zijn jezelf.

Dit was iets waar ik flink over na heb moeten denken en dat om meerdere redenen. Ik bedacht excuses omdat ik te druk was, te jong, of dat dit soort dingen niets voor mij waren. Daarnaast zag ik me mezelf nou niet kwetsbaar opstellen in een groep mensen. Nee, de cursus zou niks voor mijn zijn.

Echter was er toch iets wat me bleef triggeren, wat dat was weet ik nog steeds niet. Vervolgens besloot ik met Kirstie afspraken te maken. Ik zou het uitproberen, maar als het me toch niet paste, of een stap te vroeg zou zijn, zou ik stoppen. Tja, een overlevingsstrategie laat je nou eenmaal niet zo snel los.

En zo starten ik met de ‘Cursus bewustzijn jezelf’. 

Om je mee te nemen naar de eerste avond van de cursus moet je voorstellen dat ik nogal sceptisch in mijn auto stapte. Absoluut niet vanwege Kirstie, maar puur omdat ik niet wist wat er van me verwacht zou worden.

Eenmaal aangekomen waren er al een aantal mensen, ondanks dat ik er extra vroeg had willen zijn. Mijn eerste excuus om niet mee te doen aan de cursus werd trouwens direct bevestigd. Iedereen was veel ouder dan ik. Help! Kon ik nog terug?

Echter starten we al snel met een praatje. Voor mij was dit ontzettend fijn!  Ik mocht weer praten en kon mezelf richting de groep sterk neerzetten en zo starten ik nogmaals aan de cursus als dat meisje die alles voor elkaar had.

Helaas voor mij, of juist niet werd het praten al snel gestopt en begonnen we met mediteren. We starten met een aarde oefening. Kirstie legde uit dat sommige mensen dingen zien, andere voelen, proeven of horen. Ik ben zo’n mens die dingen ziet.

Tijdens de aardeoefening zag ik een dun draadje die continue van links naar rechts zweefde ik werd er een beetje dizzy van. Andere mensen voelde zich er rustiger door dus ook dat maakte me wat onzeker. Echter nam Kirstie ons tijdens de meditatie ook mee om dingen los te laten, gewoon simpelweg van de week, of van de dag. Normaal gesproken denk ik hier enorm over na wat ‘loslaten’ moeilijk maakt.. Maar middels de meditatie ging dit vrijwel vanzelf.

Vervolgens gingen we tijdens deze avond langs alle chakra’s. Weer een help momentje. Want ik had me niet ingelezen en wist niet waar elke chakra voor stond. Kirstie vertelde dit vooraf ook niet. Oké rustig blijven, geef je er aan over. Makkelijker gezegd dan gedaan, dacht ik. Tijdens de reis langs mijn chakra’s zag ik verschillende huizen en gebieden van mooie stranden tot een gesloten gevangenis. Die gevangenis moet je even onthouden. Daar kom ik tijdens een latere blog op terug.

Echter na deze reis legde Kirstie uit wat de chakra’s betekende. Jup, mijn gevangenis was behoorlijk herleidbaar. Maar ook de zee kwam overeen met mijn chakra’s. Het was niet zo dat ik me overal niet prettig bij voelde, sommigen chakra’s waren juist ontzettend fijn en vertrouwd.

Je zou denken dat de avond al om was. Maar Kirstie neemt de tijd, wat echt ontzettend fijn is. De laatste oefening ging nog meer in op het voelen. We maakte tweetallen en moesten de grenzen van elkaar aanvoelen. Ik herkende deze oefening vanuit mijn studie dus dat moest wel goedkomen. Echter starten ik wel bij het voelen van andermans grens, want mezelf direct bij een vreemde  kwetsbaar opstellen was nog een stap te ver. Daarbij ging dit over voelen en niet over denken.

Daar stond ik dan vol zelfvertrouwen. Helaas voor mij overviel de grens van mijn tweetal me ontzettend. Ik zag allerlei dingen en werd verdrietig. Vol zelfvertrouwen stond ik te brullen op de eerste avond van de cursus.  Kirstie legde uit, dat de dingen die je vanuit een ander voelt of ziet , iets zeggen over jezelf. Opvallend was dat deze oefening niet alleen mij overviel maar meerdere deelnemers.. Daar stonden we dan met ons goede gedrag, een aantal van ons te brullen bij een onbekende. Toch was het ontzettend vertrouwd. Heel bijzonder maar ook een beetje gek.

Na een knuffel, een dankjewel en enigszins wat beduusd eindigde deze avond en gingen we alle wat overvallen maar wel relaxt richting huis..

Voorafgaand aan de tweede cursus avond ben ik thuis bezig geweest met de aarde oefening. Deze gaf Kirstie als tip mee om gedurende de week te doen. Ik heb nooit eerder gemediteerd dus ik moest mezelf hier echt toe zetten. Zoals je eerder hebt kunnen lezen begon ik met een dun draadje wat van links naar rechts zwiepte. Maar hoe vaker ik de oefening herhaalde, hoe minder ik ging zwiepen. Sterker nog, er kwam een tweede draad naar beneden bij!

Ah fijn, tijdens de tweede avond van cursus gingen we verder met het eerste chakra. Veel van de deelnemers hadden zich afgelopen week ingelezen en waren inmiddels meer bekend. Op de een of andere manier, ondanks dat ik graag de controle wil houden, had ik me nog steeds niet in de chakra’s verdiept.

De meditatie deze avond ging over het er mogen zijn en ik herinner me iets van geliefd voelen. Ik zou je graag in geuren en kleuren meenemen wat er gebeurde. Echter ben ik een aantal dingen gewoon kwijt. Wat ik me wel herinner is dat de dingen die Kirstie vertelde, totaal niet overeen kwamen met mijn gevoel. Ik herinner me dat ik intense verdrietig was. Och, weer die stomme tranen. Ik denk dat Kirstie zag dat ik er tegen vocht want tijdens de meditatie benoemde ze dat als ik verdrietig was dit er mocht zijn. Kirstie ziet dit als een helingsproces. Goed, daar zat ik dus weer te huilen als een klein kind in een hoekje.

Bijzonder was dat na een tijdje huilen Kirstie de muziek veranderen. Ze zet een liedje op wat mijn vriend mij eerder liet horen tijdens een bijzonder moment in onze relatie. Dit liedje maakte dat ik ineens besefte dat ik wel geliefd werd.. heel bijzonder was dat…

Vervolgens na een pauze, want die had ik wel nodig zijn we met alle deelnemers in een kring gaan zitten. De sfeer was fijn en vertrouwd. Kristie gaf ons de opdracht om elkaar aan te kijken en ons gevoel uit te spreken. Dus bijvoorbeeld, lieve lezer achter het scherm. Ik kijk je aan, en ik voel veel liefde, warmte maar ook wat onzekerheid.  Kirstie legde uit dat hetgeen wat je bij een ander voelt, een eigenschap van een ander is die wat zegt over jezelf. Het lijkt wat complex maar op dat moment was het zo logisch, het leek bijna een soort van familie opstelling.

Klinkt eng he? Maar dat was het totaal niet. De sfeer was zo veilig en vertrouwd. Het schepte ook een band met de deelnemers. Maar vooral weer een nieuw beetje kennis over jezelf.

De derde avond

Ook de derde avond had ik weer de moed bij elkaar geraapt om te gaan. Je mag best weten dat ik er elke keer best een beetje tegenop zag. Echter voelde ik me na deze twee avonden al steeds meer een stukje mezelf.

Avond 3 stond in het teken van chakra 2. Elke cursusavond start met een aarde oefening. Die oefening die een aantal weken geleden begon met dat zwierig touwtje. Inmiddels is deze al veranderd in de wortels van een boom. Ik moet me er nog steeds toe zetten hoor, maar blijkbaar heeft het wel effect. Het klinkt een beetje ongeloofwaardig, maar het is echt waar!

Goed, chakra 2. Chakra 2 staat voor emoties, passie, intimiteit en verlangen. Herinner je, je die gevangenis nog waar ik in een van mijn eerste blogs over vertelde. Chakra 2 was mijn gevangenis. Je mag best weten dat ik het spannend vind om te delen. Maar je leest het goed, het WAS mijn gevangenis? Ja WAS!! Want…

Tijdens cursus avond 3 werd er middels en meditatie onderscheidt gemaakt tussen het kind ik, en de volwassen ik. Mijn volwassen ik mocht mijn kind ik geven wat die nodig had. Het kleine boze meisje was moeilijk te bereiken en leek de gevangenis te zijn.

Echter was daar ook de toekomstige volwassen ik. Ik met een tuin, een tuin met al mijn dromen een leuk gezin, een fijne hond, liefde, knuffels, maar vooral ook ruimte voor mezelf.

Deze tuin gaf hoop en hoe meer ik me erop focuste hoe fijner ik me voelde. Langzamerhand verdween de gevangenis. Niet ineens zomaar hoor. Hij kwam ook steeds weer terug. Ik besef me ook maar al te goed dat deze tot de dag van vandaag nog niet helemaal weg is. Maar een fijne tuin, met een mooie toekomst geeft hoop en vertrouwen. Vertrouwen in liefde, passie en emoties. Emoties, die er stapje voor stapje mogen zijn.

Cursus avond 4 ging over controle en loslaten. Je zal denken dat dit een zware avond moest gaan worden. Echter was ik ziek. Echt flink de griep en heb ik deze avond dan ook  over moeten slaan. Niet gemakkelijk voor een perfectionist. De meditaties heb ik wel thuis gedaan, maar anders was dit wel.

De andere avonden waren net zo bijzonder, maar ik ga niet alles verklappen. Zelf ervaren is de beste manier.
Ik wil je wel meegeven, dat als je overweegt mee te doen aan de cursus bewust zijn JEZELF dat het voor jouw waarschijnlijk weer heel anders zal zijn.
De meditaties, de momenten die mij als persoon het meest hebben geraakt heb ik vanuit mijn beleving beschreven.
Ik neem je immers meegenomen naar het begin van mijn weg naar MEZELF.
Jouw weg, zal je zelf moeten bewandelen op jou moment. Ik zal het je zeker aanraden, want het gaat je leven zeker in positieve zin veranderen.

Ik wens je een hele mooie reis naar jezelf!

Liefs het dappere meisje.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

>